کما هو حقه

اول： سلام

دوم： خاستیم اظهار وجود کنیم تا خیل عظیم دوستان از نگرانی و تشویش به در آیند.زنده ایم شکر, و مشغول زندگی...البت بیشتر شبیه جنگیدن و تقلاست, اما خب دیگر زندگیست...بگذریم.

سوم： کما فی السابق بر این نظریم که نویسنده به صرف علاقه و استعداد نباید قلم بدست بگیرد یا دست به کیبورد ببرد و هی کلاف کلاف زنجیره ای ببافد از واژه های گفتنی و ناگفتنی,حتی اگر از زور دلتنگی بنفش رنگ شود.

این جماعت روزافزون که مخاطب پروپا قرص نویسنده شده اند گناهی ندارند که آش شعله قلمکار ذهن نویسنده را هم بزنند و میل نمایند,ملت بیکار نیستند که! البته هستنا,اما از اون لحاظ!

و ایضا این بافته های صد من یک غاز چه خدمتی به دنیا و آخرت نویسنده و مخاطبانش می کند؟این حق الناس است دیگر,عمر عاریه خود که برفناست,دیگر ما چرا دستهایمان را آلوده کنیم از برای فناتر شدن عمر عاریه دیگران!؟فلذا چسبیده ایم به زندگی شخصی خود, و کلاف هایمان را برای خودمان میبافیم.البت گاهی شال و کلاه هم برای اهل بیت میبافیم من باب ریا!

علی ای حال,ما داریم زندگی میکنیم و حالمان هم خوب است.شما هم حالتان خوب باشد.این یک فرمان بانویی است.از لطف دوستانی که دلتنگ شده بودند ممنونم,به یاد بزرگواران هستیم و البته دعاگو...همیشه با معرفت باشید.عزت زیاد